Bilet do raju, który okazał się pułapką
Był rok 1969, a na rozświetlonej neonami mapie Las Vegas pojawiło się nowe, polskie nazwisko. Violetta Villas otrzymała propozycję, która dla artystów zza żelaznej kurtyny była jak wygrana na loterii – stały angaż w rewii „Casino de Paris”. Miała wszystko, czego potrzeba, by podbić Amerykę: głos, który tamtejsza prasa okrzyknęła „głosem ery atomowej”, zjawiskową prezencję i sceniczną charyzmę. Wielka szansa, o której inni mogli tylko marzyć, stała się jej udziałem. Nikt jednak nie przypuszczał, że bilet do amerykańskiego snu okaże się biletem w jedną stronę – ku samotności i wewnętrznemu pęknięciu.
Villas pracowała od rana do nocy
Blask reflektorów i oklaski publiczności miały swoją cenę, płaconą z dala od sceny, w pocie i wyczerpaniu. To, co z zewnątrz wyglądało na bajkę, od kulis było tytaniczną pracą. Jak wspominał jej menedżer, Zbigniew Rabiński, rzeczywistość Villas w Las Vegas to była „ciężka harówa od rana do nocy”. Każdy dzień wypełniały jej niekończące się lekcje i ćwiczenia. „Pracowała nad ruchem scenicznym, nad językiem, wymową i tekstami” – opowiadał. Perfekcjonizm, który wynosił ją na szczyty, jednocześnie spychał ją w otchłań. Amerykański sen wymagał bowiem nie tylko talentu, ale i nadludzkiej wytrzymałości.
Pęknięcie, którego nikt nie widział
Presja okazała się nie do zniesienia. Villas, która pragnęła sprostać gigantycznym oczekiwaniom, zaczęła szukać ucieczki. To właśnie wtedy, w epicentrum światowego show-biznesu, pojawiły się pierwsze symptomy załamania nerwowego. Jak zdradził Rabiński, artystka zaczęła sięgać po używki, by wytrzymać mordercze tempo.
To nie był tylko alkohol, powiedziałbym, że używki... Bo i leki jakieś. Myślę, że to się zaczęło właśnie w Ameryce. Bo nie wytrzymywała tempa, a chciała stanąć na wysokości zadania.
Wielka kariera za oceanem przerodziła się w cichą, desperacką walkę z samą sobą.
Czerwone światło dla gwiazdy w ojczyźnie
Gdy wróciła do Polski, nie czekały na nią otwarte ramiona ani nowe propozycje, lecz chłód i niezrozumienie. Ojczyzna, która powinna witać ją jak bohaterkę, zgotowała jej zupełnie inne przyjęcie. Villas zderzyła się z tym, co jej menedżer nazwał „murem zazdrości i niechęci”. Potwierdzał to, co sama artystka powtarzała przez lata: „w Polsce ma czerwone światło”. Ten mur był realny i bolesny. „Dla niej nie pisano, nie komponowano, zazdrość i zawiść ludzka powodowała to, że ona była izolowana” – wspominał gorzko Rabiński. Samotność, która zakiełkowała w blasku Las Vegas, w Polsce zapuściła głębokie korzenie.
Galeria: "Czerwone światło" w Polsce bolało Violettę Villas najbardziej. Jednego nie potrafiono jej wybaczyć
31
